மோகன ரவிச்சந்திரன் கவிதைகள்

ஒரு கோட்டோவியத்தை விழுங்குகிறது மின்னல்

எந்த அளவுள்ள புகைப்படம் எனக் கேட்கிறாய்
கருப்பு வெள்ளையா அல்லது வண்ணமா எனவும்
ஒரு கனவு நகரத்திற்குள் என்னை அழைத்துச் செல்கிறாய்
சற்று நேரம் அந்தப் பிரபஞ்ச சௌந்தர்யத்தில்
பறந்து திரிய அனுமதிக்கிறாய்
கலைந்த கேசத்தை நேர்த்தியாக வாரி
கலைத்த முகத்தில் ஒப்பனை செய்யச் சொல்கிறாய்
புகைப்படக் கருவி முன் அமர வைத்து
எனது உடையைச் சரி செய்து
முகத்தைப் பிடித்துச் சற்று சாய்வாகத் திருப்புகிறாய்
புகைப்படக் கருவியின் பின்புறம் சென்று
லென்ஸ் வளையத்தினடியில் இடது ஆட்காட்டி விரலை நீட்டி
எனது பார்வையை அதில் குவிக்கச் சொல்கிறாய்
மின்சார ஒளியை என்மீது பாய்ச்சுகிறாய்
புன்னகைக்கச் சொல்கிறாய்
ஒரு மின்னலை என்மீது செலுத்துகிறாய்
ஒரு அதிர்வை எனக்குள் விதைக்கிறாய்
ஒரு வயோதிக மரத்தில்
ஒரு வாலிப இலையைப் படைக்கிறாய்
படைப்பு ரகசியத்தை என்மீது திணிக்கிறாய்
என்னைச் சிதைக்கிறாய்